Lees hier het verhaal van Lesley, een vrouw met epilepsie, waarbij zwanger worden niet vanzelfsprekend is!

 

Hallo iedereen!
Ik zal mezelf even voorstellen; ik ben Lesley, 28jaar oud, getrouwd met m'n grote liefde Bart (30jaar) en mama van Bodhi (10maand).

Heel eerlijk, dit is mijn eerste blog ever! Super spannend maar voel me zó geroepen om mijn verhaal te vertellen waar jullie je misschien wel in kunnen vinden.

Daar zit je dan, samen op de bank je grote kinderwens te bespreken, kijken hoe je er samen in staat en wanneer de tijd rijp is om "te beginnen". Bij ons was dat September 2017, ik slik medicijnen voor m'n epilepsie dus had een spiraal en dat moest er natuurlijk eerst uitgehaald worden en wat gesprekken met mijn neuroloog volgde. ( de dosis medicatie moest veranderd worden om evt aanvallen te voorkomen).

Vol goede moed, met groen licht begonnen we aan het stichten van een gezinnetje, oh wat zou het toch leuk zijn als er een mini mensje rond kruipt! Dik een jaar later nog steeds geen mini mensje.. Toch maar even naar de huisarts, je weet maar nooit.. Toch? Wat bleek: er waren niet genoeg zwemmertjes en de zwemmertjes díe er waren, waren niet snel genoeg. Bam. Recht in het gezicht.. Alle scenario's zijn voorbij gevlogen maar we waren het over 1 ding eens: wij gaan dit doen, wij zoeken een goede kliniek die ons kan helpen! Want weet je wat het is? Ze kunnen ook mensen naar de maan sturen, dus waarom zou het ons niet lukken? Uiteindelijk bij een perfecte kliniek in Elsendorp ( noord brabant) terechtgekomen en zij zagen 3! Mogelijke behandelingen. 3! Wat een feest! 

Even terug op mijn epilepsie: ik slik dus medicijnen tegen de aanvallen, dus moesten ze ook hormonen vinden die samen met mijn medicijnen konden gaan zonder bijwerkingen. Gelukkig waren ze daar snel uit en zijn wij in Januari 2019 gestart met de eerste behandeling: IUI, helaas sloeg deze behandeling niet aan dus zijn we over gegaan op ICSI. 3 juni 2019 mocht ik een zwangerschapstest doen en... POSITIEF! 
Maar omdat ons mini mensje van mijn medicijnen mee snoepte zorgde ervoor dat ik aanvallen kreeg. De eerste 2 heb ik gekregen in de eerste weken van mijn zwangerschap, de derde in het eerste trimester en de 4e aanval net na 4 maanden. Godzijdank is alles goed gegaan en mocht ik elke keer na een dagje ziekenhuis weer naar huis.

Dan ben je eindelijk zwanger en wil je genieten, je hebt het tenslotte dik verdiend! Maar in m'n achterhoofd was er elke dag die angst voor een aanval.. Ik voel ze niet aankomen en dat is heeel eng kan ik je vertellen! In overleg met de verloskundige hebben we besloten om de baby eerder te laten komen omdat ik kampde met slaapgebrek. En slaapgebrek lokt aanvallen uit. 

Op 19 januari 2020 hebben ze mijn vliezen gebroken en na een pittige dag vol weeën, kwam na 20 minuten persen op 20 januari 2020 om 01:43 onze zoon Bodhi te wereld. Wat een prachtig mannetje en alles erop en eraan. Na 3 dagen observatie in het ziekenhuis mochten we naar huis. Daar zou je die bekende "roze wolk" krijgen, iedereen kende die wolk.. Maar ik niet. Voor mij was er niks leuks aan, wist niet wie die baby was, wat moet ik doen?? Hoe moet ik genieten? Wat betekent genieten? Ik vond/vind het heel erg dat niemand mijn verhaal herkende. Nee die roze wolk had écht iedereen. Maar ik niet.

En dan eindelijk, na ruim 2 maanden, keek ik mijn zoon aan en ik voelde een soort verliefdheid maal 10. En dat gevoel wordt elke dag groter en groter!

Ik ben benieuwd wat jullie van mijn blog vinden! :)

Liefs,
Lesley


                                                                                                                                                            Geschreven door : '' Lesley ''